Malcolm studeerde blijkbaar: aan een universiteit die terrorisme steunt

Dinsdag 4 april 2017

Ik heb bewust even gewacht alvorens te reageren. Het nieuwsbericht dat de KU Leuven op een of andere zwarte lijst van de Turkse overheid was beland, is immers op 1 april verschenen en ik heb me echt heel de dag afgevraagd of het niet om een grap van een of andere redactie of nieuwsdienst ging. Stilaan wordt echter duidelijk dat de situatie zo mogelijk nog grappiger is.

De Turkse overheid heeft haar spionnen in het dekadente en hopelijk goddeloze Westen de opdracht gegeven een lijst op te stellen van instellingen die steun verlenen aan de Gülen-beweging. In de praktijk betekent dit een lijst van alle organisaties en personen die niet onvoorwaardelijk overnemen wat de onfeilbare president Erdogan vertelt.

Ik heb zelf gestudeerd aan de KU Leuven, officieel nog steeds een katholieke instelling. Volgens mij promoot daar niemand de islam, ook niet als daar een humanistische of tolerante draai aan wordt gegeven door iemand als Fethullah Gülen. De KU Leuven pleit wel voor religieuze verdraagzaamheid, maar dat is vooral om zichzelf te redden in een steeds minder kerkelijke samenleving. Niet alleen heb ik zelf nooit iets van steun aan een islamitische organisatie gemerkt, maar ik heb daar ook andere studenten of docenten nooit iets over horen zeggen. De Mechelse bisschoppen zouden zich anders wel omdraaien in het graf dat we voor hen moeten graven.

Ik heb in elk geval nooit een universitaire opleiding nodig gehad om een afkeer te hebben van regimes zoals de AKP in Turkije heeft gevestigd. Ik heb geen cursus nodig om tegen het beleid van president Erdogan te protesteren en ik heb geen diploma nodig om kritisch te staan tegenover elke lettergreep die hij uitspreekt. Belangrijker is dat dit volgens mij voor zowat elke Leuvense student of alumnus geldt.

Dat ik nooit enige steun voor de Gülen-beweging heb ontwaard, is eigenlijk best ironisch. Wie namelijk wel regelmatig lokalen van de KU Leuven hebben mogen gebruiken, zijn de Koerden. In tegenstelling tot de Gülen-beweging, waarvan de betrokkenheid bij de mislukte staatsgreep van vorig jaar nog steeds niet is bewezen, hebben diverse Koerdische organisaties wel degelijk al meermaals geweld gebruikt en bommen laten ontploffen. Ik vind het bizar dat de Turkse president zich zo door zijn haat voor predikant Gülen laat verblinden dat hij dit gemakkelijker doelwit niet eens meer ziet.

De Turkse regering dreigt ermee diploma's van de KU Leuven niet meer te erkennen. Ik vraag me af welk effect dit zal hebben op de erkenning van Turkse diploma's in ons land. In de internationale ranking van universiteiten [1] stond de KU Leuven vorig jaar op de 35e plaats. Op de hoogst gerangschikte Turkse universiteit is het wachten op de Koç Universiteit, die nog niet eens de 250e plaats haalt. Ik heb er geen idee van hoeveel waarde we moeten hechten aan een diploma uitgereikt door een middelmatige Turkse universiteit.

Men zou uit de woorden van president Erdogan overigens kunnen afleiden dat de KU Leuven wel een bolwerk van extremisme en gewelddadig verzet moet zijn. Dat is in elk geval zijn bedoeling. De ironie slaat echter opnieuw toe, want terwijl hij buitenlandse onderwijsinstellingen zonder echte bewijslast sympathie voor de Gülen-beweging verwijt, heeft hij in eigen land om dezelfde reden professoren en studenten met tientallen laten arresteren en met duizenden laten ontslaan die nooit een voet in Leuven hebben gezet. Blijkbaar is de KU Leuven niet alleen. Blijkbaar zijn aan elke universiteit wel mensen te vinden die zijn regime maar niets vinden. Misschien is het een teken aan de wand dat iedereen die kan lezen en schrijven de neiging krijgt de AKP te bekritiseren.

Ik wil echter afsluiten met een nog hilarischer vaststelling. Als de KU Leuven dan toch geen vriend van de huidige Turkse regering is, vraag ik me af waarom diezelfde regering in 2004 haar goedkeuring heeft gegeven aan de toetreding tot het Europese Erasmus-programma voor internationale studentenuitwisseling [2]. De AKP was toen al twee jaar aan de macht, maar heeft dit toch maar ondertekend. Wat zullen ze nu met die lopende overeenkomst doen? Die vraag heb ik nog nergens gehoord.

Het is misschien pretentieus namens anderen te praten, maar ik durf het ditmaal toch aan. Niemand in dit land kotst op president Erdogan en zijn AKP omdat een of andere universiteit hem hiervan heeft overtuigd. Wij hebben geen onderwijs nodig om na te denken en tot de conclusie te komen dat het met Turkije de verkeerde kant is uitgegaan. Als de enige oplossing voor de dictatuur een gewelddadige revolutie is, is dat spijtig voor de slachtoffers die daar een onvermijdelijk gevolg van zijn. Ik geef altijd de voorkeur aan een geweldloze oplossing, maar ik vrees dat dit niet altijd mogelijk is. Er zijn in de wereldgeschiedenis voldoende voorbeelden te vinden van dictators die men duidelijk enkel met geweld kon verjagen. Ik hoop dat het in Turkije anders kan, maar ik ben daar niet zeker van.

--------------------------
[1] De volledige lijst kan men hier raadplegen.
[2] De denktank European Stability Initiative heeft er een paper aan gewijd waarin allerlei statistische gegevens te vinden zijn.




Geef commentaar

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Filtered HTML