Malcolm maakt komaf met: betaalstakingen

Dinsdag 10 oktober 2017

Dankzij enkele stakingbrekende ratten ben ik vandaag vlot in Brussel geraakt. Het ging zelfs zeer vlot. Toen ik in het station van Leuven aankwam, stond er al een trein te wachten die een paar minuten later westwaarts zou vertrekken. Onderweg was er nergens oponthoud, want er waren geen andere treinen die de wissels bezet konden houden. Ook in Brussel ging het snel vooruit. Er waren zelfs amper voetgangers die me in de weg liepen. Als het zo zit, mogen ze van mij elke dag staken.

Al bij al zou ik dus vrij goedgezind moeten zijn, maar toch zijn twee sukkels erin geslaagd mijn humeur een paar percentpunten omlaag te duwen. Ze hadden het onder elkaar over onverantwoorde vakbondsacties en vonden dat het personeel van de NMBS wel treinen moest laten rijden, maar de reizigers niet moest laten betalen. Dat zou in hun ogen een actie zijn waar de passagiers tenminste geen last van ondervinden. Zucht. Waarom blijft dit verhaaltje toch elke keer opnieuw opduiken?

Hoewel ik me geen illusies maak over het aantal lezers dat ik met een gemiddelde blogpost bereik, wil ik toch nog een poging ondernemen deze dwaze denkfout voor eens en voor altijd uit de wereld te helpen. Betaalstakingen zijn illegaal en werknemers die eraan zouden deelnemen, zouden strafrechtelijk kunnen worden vervolgd.

Een betaalstaking houdt in dat passagiers niet hoeven te betalen voor hun rit. Dit geldt dan ook voor de reizigers zonder abonnement die, in normale omstandigheden, een ticket voor die rit zouden moeten kopen. Dit is de kern van het probleem.

Volgens de gebruiksvoorwaarden van de NMBS is het iedereen verboden op een trein te stappen zonder geldig vervoersbewijs. Door dit toch te doen, bijvoorbeeld omdat het personeel van de NMBS weigert geld te aanvaarden, maakt elke reiziger zich schuldig aan een inbreuk op het gebruiksreglement van de NMBS. Al die reizigers kunnen daarvoor dus een boete krijgen. Een betaalstaking houdt immers in dat iedereen voor het overige zijn werk doet. Dit omvat dus ook de controleurs die de vervoersbewijzen moeten nakijken.

Dit betekent dat deze personeelsleden in een conflictsituatie worden geplaatst. Enerzijds moeten ze in het geval van een betaalstaking net als hun collega’s gewoon werken, maar anderzijds mogen ze eigenlijk hun werk niet doen. Als ze de tickets niet controleren, doen ze hun werk echter niet. Als ze hun werk niet doen, is het eigenlijk geen zuivere betaalstaking meer, want er zijn dan ook andere taken die niet meer worden uitgevoerd.

Dit klinkt misschien als een sofisme, maar dat geldt zeker niet voor het volgende punt. Als een winkelbediende een klant vertelt dat hij kan vertrekken zonder zijn aankopen te betalen, wordt dat gelijkgeschakeld met diefstal. Die bediende kan klacht neerleggen en het parket kan de bediende vervolgen. Voor de personeelsleden van de NMBS geldt exact hetzelfde. Als ze reizigers zonder vervoerbewijs of betaling laten meerijden, maken ze zich schuldig aan eenzelfde vorm van diefstal. Ze steken het geld natuurlijk niet zelf op zak, maar ze helpen wel anderen om aan betalingen te ontsnappen en in de ogen van de wet is dat hetzelfde.

Daar stopt het echter niet. Als de vakbonden daadwerkelijk tot dergelijke acties zouden overgaan, zou het volgens mij niet lang duren voor de overheid met een tegenzet zou komen. Een van de mogelijkheden is een uitbreiding van de definitie van ‘georganiseerde misdaad’. Ten slotte gaat het in het geval van een betaalstaking om een groep mensen die zich organiseren om een misdaad, in dit geval diefstal door derden, te plegen of te helpen plegen.

Hieronder staan de criteria waaraan moet worden voldaan om van georganiseerde misdaad te kunnen spreken [1].

1) het planmatig plegen van misdrijven die elk op zich of in hun totaliteit van aanzienlijke betekenis zijn;
2) het streven naar winst en/of macht;
3) een samenwerking van meer dan 2 betrokken personen;
4) gedurende een vrij lange periode;
5) en met een verdeling van taken, door gebruik te maken van minstens één van volgende criteria:
a) het gebruik van commerciële structuren;
b) het gebruik van geweld of andere intimidatiemiddelen;
c) invloed op het politieke leven, de media, het openbaar leven, de justitie of het bedrijfsleven.

Het volstaat de criteria ruim te interpreteren en het vierde punt eventueel te schrappen. Zodra dit gebeurt, worden de vakbonden criminele organisaties en kan het parket hen helemaal vernietigen [2]. Sommigen zitten daar misschien op te wachten, maar dan enkel omdat ze niet beseffen hoe hun leven er zonder syndicale verworvenheden zou uitzien. Van hen mogen de 55-uren werkweek, het ontslag na een paar ziektedagen of de eenzijdige loonsverlagingen er gerust komen. Alleen gelden dergelijke maatregelen dan niet enkel voor de idioten die bereid zijn alle mogelijke offers te brengen zo lang ze mogen blijven dromen van hun eigen plaatsje aan de top, maar voor iedereen, inclusief de mensen die wel beter weten.

Betaalstakingen zijn illegaal en ik hoop dat ik nooit nog iemand hierover hoor praten. Als mensen zich dan toch aan de ‘normale’ stakingen van de vakbonden storen, moeten ze maar een andere actievorm voorstellen die niet tot massale vervolgingen zou leiden.

-----------------------
[1] Dit zijn de criteria die sinds 1997 worden gehanteerd door de Dienst voor het Strafrechtelijk Beleid, een van de vele onderdelen van de FOD Justitie.
[2] Een onderzoekscommissie van de Senaat heeft ondertussen besloten dat een te ruime definitie niet toegelaten is, hierbij expliciet verwijzend naar het gevaar dat vakbonden of actiegroepen anders als criminele organisaties zouden worden vervolgd.

Geef commentaar

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Filtered HTML